Παραμυθοχώρα.

Μικροί μεγάλοι χρόνια τώρα ,ήθελαν να την επισκεφθούν ,μαθαίνοντας τι ήταν εκείνο που είχε κινήσει την περιέργεια των Ταγμάτων των Γραφών και είχαν κάνει τόσο μεγάλο ταξίδι.

Το τάγμα αυτό ,δεν ήταν,παρά 3 φίλοι ,συνεργάτες ,που ήθελαν να ομορφύνουν τον κόσμο και να σβήσουν κάθε μουντό χρώμα ,απ το χάρτη της καρδιάς τους και το καβαλέτο της ψυχής τους.

Η ψυχή τους ήταν γεμάτη ,αλήθεια ,καλοσύνη,αξιοπρέπεια ,αλλά κυρίως ,και οι τρείς απ την αρχή ,κατάλαβαν ,πως ήταν γεννημένοι ,ο ένας για τον άλλον ,στο να ενωθούν ,να βοηθήσουν ,αλλά κυρίως ,στο να καταννοούν ο ένας τη θέση του άλλου.

Στα βιβλία που κυκλοφορούσαν κάτω στη γη, απ όσο θυμάμαι καλά ,αυτό λέγεται ενσυναίσθηση και τη συναντάς πολύ δύσκολα.

Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να τη βρούμε εδώ ,που τα συναισθήματά μας είναι παγωμένα και κυρίως που οι καρδιές μας είναι πέτρινες.

Πιστεύω θα χρειαστούμε αρκετούς ονειρικούς μήνες ,ώστε να καταφέρουμε να διανύσουμε τα γήινα χιλιόμετρα ,ώστε να αγγίξουνε τα δικά μας τα ονειρικά .

Ταξίδια που τα ονειρεύονται πολλοί ,μικροί ,μεγάλοι ,αλλά κανένας δε θέλει να πατήσει τον όρκο του,στο να είναι μαζί με τον άλλον κι έτσι ολοένα και περισσότερο κομμάτια πάγου,απ τους γήινους ανθρώπους,έρχονται εδώ σε μας ,στα ονειρικά μας κιτάπια ,πετρώσουν και άντε μετά να φωνάξω πάλι τον Καρδιοπυροσβέστη το φίλο μου,να αναλάβει να σβήσει τις φωτιές .

Τώρα που σας τα λέω όλα αυτά ,πήρα κι ένα ονειρομόλυβο και μια ονειρόπλακα κι αρχίζω να γράφω τις επιθυμίες μου ,αλλά κυρίως έχω ανάγκη να σας πω τι γινεται εδώ ,στην Παραμυθοχώρα ,που τα ονειρεμένα όλα αγγελούδια έρχονται και αφήνουν τα ψυχοσημειωματάριά τους .

Πρέπει να πέρασαν αρκετοί ονειρομήνες ,που μια ομάδα από παιδιά ,αγόρια και κορίτσια ,κατέφθασε γρήγορα μεν,αλλά και τόσο σίγουροι ,που δε δέχθηκαν καμία οδηγία μου.

Από μέσα μου ήξερα ,πως τα αγόρια απ την άλλη μεριά ,που κρατούσαν τις τσάντες τους ,δεν είχαν καλή διάθεση ,να τις ακούσουν ,ούτε και να σεβαστούν,αυτά που τα κορίτσια ήθελαν να μοιραστούν μαζί τους .

Μετά μου λες,γύρισε ένα ψυχοσημειωματάριο και κοίταξε καλά καλά ,το τάγμα των Γραφών ,σα να θελε να τους πει ,πως όλα καλά τα λέμε και τα φωνάζουμε ,αλλά στην πράξη αλλιώς γίνονται κι αλλιώς τα διαπραγματευόμαστε.

Οι 3 φίλοι ,αποσβολωμένοι ,απ τις σκηνές που βλέπαν να εξελλίσσονται γύρω τους ,με ένα νεύμα ,κυρίως αποτροπιαστικό ,κατεύθυναν το ψυχοσημειωματάριο ,στον Καρδιοπυροσβέστη, μήπως και είχε τον τρόπο και το μέσο ,να το ηρεμήσει,χωρίς να σκίσει τα χαρτιά του.

Φοβόταν ο Καρδιοπυροσβέστης,γιατί μια φορά μια κοπέλα ,η Φλογοβολολούλα ,έσκισε τα δικά της σημειωματάρια , μα ξαφνικά ,απ το πουθενά εμφανίστηκε ο φίλος της,ο Σπίρταρος και έγινε τότε το έλα να δεις.

Κανείς δεν ήταν σε θέση ,να πάρει μέρος σην κατάσβεσή της ,καθώς και όλα τα οχήματα,άρχισαν να κολλούν κάθε μέρα και μια ετικέτα .

Οσες φωτιές κατάφερναν να σβήσουν,τόσες και οι μέρες που θα συναντούσε τον αγαπημένο της τον ΚαταΤρεχάμενο.

Οποιος του ζητούσε την παραμικρή βοήθεια ,ήταν έτοιμος να βγει απ το ονειροπεδίο του ,να μπει στην πραγματοτροχιά και να διανύσει ονειρικά χιλιόμετρα,μέχρι να αγγίξει την πραγματικότητα ,,μικρού μεγάλου ,που είχε την τύχη να το συναντήσει.

Μα σ αυτή τη χώρα που ζούμε ,τα συναισθήματα ,έτσι τα λένε στην Κάτω Γη, είναι τόσο λίγα και τόσο δύσκολα να τα αναγνωρίσουμε.

Όπως περνούσα απ τον ονειροπόταμο ,συνάντησα μια σκληρή πέτρα ,που δεν μπορούσα ,όχι να την αγγίξω απλά ,αλλά τα μάτια μου ,όσο περισσότερο την κοιτούσα,τόσο πονούσαν και δεν μπορούσα να εστιάσω .

Λες και τα μάτια μου ,είχαν ένα πέπλο, που η σκιά ακόμα εκείνης της πέτρας ,έδινε την εντύπωση πως ήταν τόσο σκληρή ,ανέπαφη με το γύρο ονειροχώρο και ονειροπεδία που έπρεπε να εξηγήσω.

Για καλή μου τύχη ,πέρα ,μακριά απ το στενό της Παραμυθοχώρας ,ήταν οι Χάρτες ,ντυμένοι με τα κατάλληλά τους ρούχα ,για να προσανατολίσουν το Τάγμα των Γραφών και εκείνοι με τη σειρά τους ,να φωτογραφίσουν τα Παραμυθοτετράδια ,που δεν τελείωναν ποτέ και συνάμα ,δεν μπορούσαν και να τα μετρήσει κανείς ως τώρα .

Μα στο δρόμο εκεί κοντά ,έστεκε και η Φλογοβολούλα ,στεναχωρεμένη,γιατί οι μέρες δεν περνούσαν που ήθελε να συναντήσει τον καλό της και αγαπημένο της.

Φαινόταν τόςο λυπημένη ,γιατί ο φίλος της , ο Σπίρταρος ,τους ζήλευε και κάθε φορά που ήταν να ρθει και το μάθαινε πιο νωρίς,έστελνε τα ψυχοσημειωματάριά της ,δήθεν να της κάνουν παρέα ,αλλά εκείνα εκτελούσαν το σχέδιο του .

Παίρνανε φωτιά ,απ τα λεγόμενά της ,απ τις φωνές της ,που είχε συνηθίσει να τις αποτυπώνει ,γράφοντας με τα δικά της ονειρογράμματα ,ώστε ο αγαπημένος της ο Κατατρεχάμενος ,να μη βρίσκει ονειροχρόνο να βρεθεί κοντά της ,αφού ο Καρδιοπυροσβέστης κάθε μέρα συνέχεια ,του έδινε και διαφορετική εντολή.

Το Τάγμα των Γραφών , είχε έρθει απ την Κάτω Γη κι ήξερε να διακρίνει τα συναισθήματα ,καθώς και να εξηγεί τις συμπεριφορές τους ,θέλησε να βοηθήσει την κοπέλα ,να βρει λύση σ αυτό που τη στεναχωρούσε.