Γιώργος Μαρίνος: ο πρώτος Έλληνας performer – μια ζωή σαν σόου, μια σκηνή σαν μοίρα

Υπάρχουν καλλιτέχνες που τραγουδούν. Και υπάρχουν καλλιτέχνες που ανεβαίνουν στη σκηνή και αλλάζουν τους κανόνες.

Ο Γιώργος Μαρίνος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία: ο άνθρωπος που έφερε στη νυχτερινή Αθήνα την έννοια του performer – όχι ως “τρικ”, αλλά ως ολόκληρη σκηνική γλώσσα.

Γεννημένος στην Αθήνα στις 18 Ιουνίου 1939, ο Μαρίνος δεν έγινε απλώς γνωστός· έγινε ύφος. Η παρουσία του έμοιαζε με παράσταση που είχε ρυθμό, σιωπές, βλέμμα, χιούμορ, πρόκληση – μια “θεατρικότητα” που δεν ήταν διακόσμηση, ήταν η ουσία.

Από το Εθνικό Θέατρο στην «Οδό Ονείρων»

Ο ίδιος έχει περιγραφεί ως ένα παιδί που, σχεδόν κρυφά, έβαλε στόχο το Εθνικό Θέατρο – και τον πέτυχε. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ακόμα σπουδαστής, εμφανίζεται στην ιστορική «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι (1962). Εκεί, ο νεαρός Μαρίνος τραγουδά το “Κάθε κήπος…” και αφήνει ένα στίγμα που – όπως λέγεται – έμοιαζε μικρό σε διάρκεια αλλά μεγάλο σε αποτύπωμα.

Αυτό το πέρασμα έχει τη σημασία του: δεν ήταν “ένας ακόμα τραγουδιστής”. Ήταν κάποιος που από νωρίς έδειχνε πως η φωνή του θα έπρεπε να συνοδεύεται από σκηνική αφήγηση.

Η «Μέδουσα» στην Πλάκα: το μέρος όπου οι νύχτες έκαναν ουρές

Αν υπάρχει ένα όνομα που δένει σχεδόν αυτόματα με τον Γιώργο Μαρίνο, είναι η «Μέδουσα» στην Πλάκα. Εκεί έγραψε ιστορία με εμφανίσεις που κράτησαν σχεδόν δύο δεκαετίες, με τον κόσμο να σχηματίζει ουρές και τη νύχτα να μετατρέπεται σε γεγονός.

Κι εδώ είναι το ρεπορταζιακό συμπέρασμα: η “Μέδουσα” δεν ήταν απλά μαγαζί. Ήταν σκηνή-θεσμός. Κι ο Μαρίνος δεν έκανε απλά πρόγραμμα. Έστηνε “σύμπαν”.

Γιατί τον λένε “πρώτο Έλληνα performer”

Η λέξη performer σήμερα ακούγεται εύκολα. Στην εποχή του Μαρίνου όμως, στην Ελλάδα, αυτό σήμαινε κάτι ριζοσπαστικό:
τραγούδι + υποκριτική + κίνηση + προσωπικότητα + αφήγηση, όλα σε μία ενιαία εμπειρία. Αυτός ο συνδυασμός είναι που τον έβαλε στη θέση του πρωτοπόρου του “ζωντανού σόου”.

Ήταν ο τύπος καλλιτέχνη που μπορούσε να σε κάνει να γελάσεις, να σε “τσιγκλήσει”, να σε συγκινήσει και να σε αφήσει με εκείνο το ύπουλο συναίσθημα πως… κάτι κατάλαβες για τον εαυτό σου χωρίς να σου το πει ποτέ ξεκάθαρα.

Δισκογραφία – ο σταθμός «Μόνον Άντρες»

Στη δισκογραφία του ξεχωρίζει ως σημείο αναφοράς ο δίσκος «Μόνον Άντρες» (1983), σε συνεργασία με τον Σταμάτη Κραουνάκη – ένας τίτλος που έμεινε, συζητήθηκε, και κουβαλά το ύφος μιας εποχής όπου το τραγούδι μπορούσε να είναι και θέατρο μαζί.

Και ναι, υπάρχουν και ζωντανές ηχογραφήσεις/αναφορές που αντιμετωπίζονται σαν “ντοκουμέντα” μιας σκηνικής διαδρομής που – αλλιώς – δεν χωρά εύκολα σε στούντιο.

Η “σιωπή” των τελευταίων χρόνων

Τα τελευταία χρόνια, ο Γιώργος Μαρίνος έχει επιλέξει να βρίσκεται μακριά από τα φώτα. Και ίσως αυτό ταιριάζει με έναν καλλιτέχνη που πάντα διάλεγε ο ίδιος το πότε θα μιλήσει και το πώς θα σταθεί: με έλεγχο, με αξιοπρέπεια, με το δικό του μέτρο.

Πηγές

• Wikipedia – βασικά βιογραφικά στοιχεία.
• Athens Voice – αφιέρωμα/πλαίσιο “ο πρώτος Έλληνας performer”, «Οδός Ονείρων» κ.ά.
• ΤΑ ΝΕΑ – στοιχεία για «Μέδουσα», γενέθλια/σταθμούς πορείας.
• Lifo – αναφορές/πλαίσιο για τη “Μέδουσα” και τη δισκογραφική καταγραφή της πορείας.
• Discogs – τεκμηρίωση κυκλοφορίας/χρονολογίας του «Μόνον Άντρες».