Διακατεχόμαστε.

Ποτέ δεν είναι κακό να αποδεχόμαστε τα συναισθήματά μας, όσο αρνητικά και εκφοβιστικά φαντάζουν, απέναντι στη θετικοτητά μας και την ως ενός σημείου αισιοδοξία μας!

Πάντα θα πρέπει να ακούμε τις εσωτερικές μας ιαχές και να διακατεχόμαστε από εκείνα τα βάθρα προσέγγισης, ώστε να γίνονται απολυτως κατανοητά και η μετέπειτα μ αυτά επαφή μας, να φαντάζει παιχνιδάκι.

Δε θα ήταν σωστό , μα ούτε και ευκόλως καταννοούμενο, οι φόβοι , που πληθαίνουν ολοένα και περισσότερο, να αρχίσουν να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και εκείνα τα ριζώματα, που θα τα καταστήσουν αρχηγούς, σε δικών μας συμπεριφορών μετερίζια!

Συστημένα τα γράμματα της επαφής και της εξέλιξης , με παραλήπτες εκείνα τα δικά μας δυνατά σημεία , ώστε να νιώσουμε πάντα την περηφάνεια τους και τη διαρκή εκ μέρους μας υποστήριξή τους.

Δεν είναι κακό , να χάνουμε για λίγο τον έλεγχο…μα προς δευτερολέπτου το μέτρημα, χωρίς να μας αγγίζει η μετέπειτα μαραθώνια επαναφορά και επανέξεταση , των τυχών διαδραματίιζομένων πορειών , για την ίδια μας τη ζωή!

Σπεύσετε , ας σπεύσουμε , να επιληφθούμε των προσπαθειών μας , ώστε να αναδείξουμε μέσα απ τα σκοτάδια μας, τις φωταγωγημένες ποτέ συνθηκολογήσεις , μα εξ αφορμής, συνθήκες, για να πραγματοποιήσουμε το όνειρο όχι της ζωής μας, αλλά των θετικών μας απολήξεων των νευρώνων του κεντρικού μας νευρικού συστήματος!

Συμπαθητικά , παρασυμπαθητικά, όλα εν δράση και όλα επ αγρύπνησιν , για να φανούμε αντάξιοι των δικών μας προσδοκιών και προσωπικών στόχων για επιτεύξεις τους!

Το μόνο βασικό και βάσιμο συστατικό, η ελπίδα!

Πεθαίνει τελευταία , με το πέταγμα ίσως και της δικής μας τελευταίας μέτρησης , πνοής, προς εξέπνευσή της!

γράφει: Άννα Ζανιδακη.