Γεωργία Βασιλειάδου: η γυναίκα που έκανε την “ατέλεια” τέχνη και χάρισε γέλιο σε γενιές

Η Γεωργία Βασιλειάδου είναι από εκείνες τις μορφές που δεν χρειάζονται συστάσεις: μόνο που ακούς το όνομά της, θυμάσαι βλέμμα, ατάκα, ρυθμό — και ένα γέλιο που βγαίνει αυθόρμητα.

Κωμική ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, έγινε σύμβολο της ελληνικής κωμωδίας, όχι επειδή “ταίριαζε” στα στερεότυπα της ομορφιάς της εποχής, αλλά επειδή τα γύρισε ανάποδα και τα έκανε δύναμη.

Γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1897 στην Αθήνα (με το πατρικό Αθανασίου) και μεγάλωσε σε δύσκολες συνθήκες, αναγκασμένη να αφήσει νωρίς το σχολείο και να δουλέψει για να στηρίξει την οικογένεια.

Από τη φωνητική στη σκηνή

Πριν γίνει η “Βασιλειάδου” που όλοι γνωρίζουμε, είχε περάσει από σπουδές φωνητικής και έκανε τα πρώτα της βήματα στο Λυρικό Θέατρο ως χορωδός. Γρήγορα όμως την κέρδισε η πρόζα: συνεργάστηκε με μεγάλους θιάσους της εποχής, ανάμεσά τους της Μαρίκας Κοτοπούλη και αργότερα του Αιμίλιου Βεάκη.

Η “δεύτερη αρχή” και ο ρόλος που της ταίριαξε

Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, μετά από έναν άτυχο γάμο, αποσύρθηκε για να αφοσιωθεί στην ανατροφή της κόρης της. Η επιστροφή ήρθε το 1939, όταν ο Αλέκος Σακελλάριος της έδωσε ρόλο στη μουσική κωμωδία «Κορίτσια της παντρειάς» — και κάπως έτσι άρχισε η δεύτερη, θριαμβευτική της διαδρομή ως καρατερίστα που “σήκωνε” παράσταση με μια ματιά.

Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε σε πλήθος κωμωδιών, έφτιαξε δικούς της θιάσους και εμφανίστηκε ως συνθιασάρχης με ονόματα όπως ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο Νίκος Ρίζος (αρχές ’60s), σε έργα που σημάδεψαν το λαϊκό θέατρο.

Το σινεμά την έκανε “θρύλο” της δεκαετίας του ’50

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε από νωρίς (1930, «Το Όνειρον του γλύπτου»), αλλά η χρυσή της περίοδος ήρθε στη δεκαετία του ’50, με ταινίες που ακόμα παίζονται και ξαναπαίζονται:
«Το Στραβόξυλο» (1952), «Η ωραία των Αθηνών» (1954), «Η θεία από το Σικάγο» (1957), «Η κυρά μας η μαμή» (1958), «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959).

Και το πιο ωραίο; Έπαιζε συχνά την καφετζού/“προφήτισσα” με το φλιτζάνι στο χέρι και τη θρυλική αύρα της ατάκας — αλλά το κοινό γελούσε γιατί η ίδια σατίριζε πρώτα τον εαυτό της, με μια σπάνια γενναιοδωρία.

Μικρές λεπτομέρειες που λένε πολλά

• Το πραγματικό της όνομα ήταν Γεωργία Αθανασίου, και το καλλιτεχνικό “Βασιλειάδου” το υιοθέτησε στη διαδρομή της στο θέαμα.
• Έπαιξε συνολικά σε 48 ταινίες, ενώ είχε πολλές κοινές εμφανίσεις με τον Βασίλη Αυλωνίτη (αναφέρεται συχνά ότι συνεργάστηκαν σε πολλές ταινίες).
• Είχε μία κόρη, τη Φωτεινή.

Το τέλος

Η Γεωργία Βασιλειάδου πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου 1980 στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω της μια παρακαταθήκη που δεν είναι απλώς “παλιές ταινίες”, αλλά κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.