Καίτη Λαμπροπούλου: από το Θέατρο Τέχνης στα κλασικά του ελληνικού σινεμά

Η Καίτη Λαμπροπούλου ήταν από τις ηθοποιούς που δεν χρειάζονταν “πρώτο όνομα” για να λάμψουν.

Μαθητεύει στο Θέατρο Τέχνης, περνά από το Εθνικό, γράφει ιστορία στο σινεμά και μένει στη μνήμη μας ως καρατερίστα με σπάνιο timing και τρυφερή παρουσία.

Ξεκίνησε από “σοβαρά” θεατρικά νερά και κατέληξε να γίνει αυτό που λέμε καρατερίστα-διαμάντι: από αυτές τις ηθοποιούς που μπορεί να μην κρατάνε πάντα την ταμπέλα «πρωταγωνίστρια», αλλά χωρίς αυτές η παράσταση… δεν στέκεται. Η Καίτη Λαμπροπούλου έπαιξε για δεκαετίες σε θέατρο, σινεμά και τηλεόραση, με μια παρουσία ζεστή και γνώριμη στο ελληνικό κοινό.

Τα πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε το 1926 (26 Αυγούστου) και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε μετακινηθεί η οικογένειά της λόγω των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του πατέρα της. Σε αρκετές βιογραφικές αναφορές ως τόπος γέννησης καταγράφονται οι Επιβάτες Θράκης.

Θέατρο: μαθητεία “βαριάς σχολής”

Αν υπάρχει κάτι που τη χαρακτήρισε από νωρίς, είναι ότι μπήκε στο θέατρο πολύ μικρή και με φόρα. Έκανε τα πρώτα της βήματα στα 16 και πήρε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως “εξαιρετικό ταλέντο”.

Η μαθητεία της ήταν από τις πιο δυνατές που μπορεί να έχει ηθοποιός: δίπλα στον Κάρολος Κουν και τον Δημήτρης Ροντήρης, στο Θέατρο Τέχνης και στο Εθνικό Θέατρο.
Και κάπου εκεί γίνεται η “μεταμόρφωση”: από δροσερό κορίτσι, εξελίσσεται σε μπριόζα καρατερίστα — αυτό το είδος ηθοποιού που κερδίζει σκηνή με βλέμμα, ρυθμό και timing.

(Fun fact εποχής, γιατί αυτά κρατάνε ζωντανό το κείμενο: εκείνα τα χρόνια της είχαν κολλήσει και παρατσούκλι «ζαχαρομπακλαβάς». Άλλες εποχές… άλλο χιούμορ.)

Κινηματογράφος: από δράμα μέχρι κωμωδία-κλασικά

Στο σινεμά εμφανίστηκε από το 1951 με το «Το παιδί μου πρέπει να ζήσει» του Νίκος Τσιφόρος.
Το 1956 έρχεται ένας σταθμός: «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας», που αναφέρεται ευρέως ως η πρώτη έγχρωμη ελληνική ταινία και συνδέεται και με την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του Δημήτρης Παπαμιχαήλ.

Από εκεί και πέρα, τη θυμόμαστε σε τίτλους που έμειναν στο συλλογικό “ρεπερτόριο” του ελληνικού κινηματογράφου:

• Μανταλένα
• Τρίτη και 13
• Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση

Τηλεόραση: η οικεία φιγούρα του “Θεάτρου της Δευτέρας”

Στην τηλεόραση πέρασε από πολλές παραγωγές και είχε παρουσία και στο ιστορικό «Θέατρο της Δευτέρας», που για χρόνια ήταν σχολείο για το κοινό (και “τεστ αντοχής” για τους ηθοποιούς).

Βραβείο και ύστερη αναγνώριση

Στις 20 Δεκεμβρίου 2004 της απονεμήθηκε (μαζί με τη Σμαρούλα Γιούλη) το έπαθλο «Κυβέλη» για τη συνολική θεατρική προσφορά τους.

Τέλος διαδρομής

Έφυγε από τη ζωή στις 31 Ιανουαρίου 2011, σε ηλικία 84 ετών.
Ήταν παντρεμένη με τον Γεώργιο Ρούσσο