Μονό κέρως!

Μονό κέρως!

Τι κι αν κοσμεί το μέτωπό του ένα ή δύο κέρατα!

Η όμορφή του ανάγλυφη οπτασία, ως θέαμα, δε σταματά να αποτελεί ένα θέμα , θέαμα , μορφή , τέτοια που να υποδηλώνει τη δική μας ηρεμία και γαλήνια φάση της ζωής μας ,

Μα εκείνο που το κάνει ξεχωριστό, είναι το κέρατο εκείνο , που διακοσμεί το μέτωπό του.

Εκείνο το κεφάλι , που πολλές φορές , δεν του αρκεί να το κατηγορήσουν , πως δέχτηκε μια μοιχεία , αλλά η ίδια του η ψυχοσύνθεση, που το καθιστά υπεύθυνο για τους δικούς του δαίμονες.

Αυτούς που φοβάται να αναφέρει , μα ίσως και να θέλει να ξεφύγει απ αυτούς.

Το ίδιο όμως , βαδίζοντας εν αγνοία του , παρακινδυνευμένες οι στράτες του , σε μονοπάτια και λαβυρίνθους , που τρέμει απ το φόβο, της μη αποπεράτωση ς των σχεδίων του , ώστε να νικήσει και να υποτάξει ανασφάλειες και τρομοκρατίες τους.

Μυθικό πλάσμα , μα η δικη μας η φανστασία , πάντα θα πλάθει όνειρα, έτσι ώστε να αποφευχθεί μια και καλή, η παρανόηση είτε η κάθε μία πλάνη του δικού της αποκλειστικά μυαλού και εγκεφάλου , που το εμπερίεχει.

Παρά την ομορφιά και την υπέροχή του λάμψη , όψη και κυρίως παρουσιαστικό εκείνο , που γνωμοδοτεί την καλοσύνη , την αρχοντιά του και εκείνο το καλπασμό , που δύσκολα χάνειται απ το οπτικό μας και όχι μόνο πεδίο!

γράφει:Άννα Ζανιδάκη