Η δική της

Ένιωθε την ελευθερία του πετάγματος της από μικρή ..όσο κι αν δεν της το επέτρεπαν.

Πάντα θα υπήρχε ένας κανόνας που δεν έπρεπε να παραβιαστεί ..άσχετα αν όλα αυτά τα πρέπει βίαζαν την ψυχή της

Πάντα θα πρεπε να ακολουθεί τα σωστά μέτρα και σταθμά για να ζυγίζει η ζυγαριά της υπόστασης της μόνο υιερ των επιβεβλημένη στοιχείων ασχέτως με τις δικές της παροτρύνσεις

Πάντα θα πρεπε να εισακουγονται οι λόγοι των άλλων κι αυτή απλά να υπακουει γιατι πάντα την έκαναν να νιώθει υπόχρεη τους…

Πάντα θα υπήρχε κάποια χέρι να χτυπηθεί και να τραυμάτισε εκείνα τα φτερά που αποζητούσαν την ξενοιασιά τους

Πάντα θα βρισκόταν μια δικαιολογία για ν αποφύγει να δει. αυτό που καλά ήξερε μέσα της.

Πάντα θα την καταδίωξαν ανώφελα Ερινύες αντί να στοχοποιουνται οι θύτες …έσκυβαν στα θύματα και τρομοκρατούσαν τις ευαισθησίες τους .

Πάντα θα συναντούσε το μη κατάλληλο απέναντι στω
ης ψυχής της την ιδιοσυγκρασία να θέλει να επιβάλλεται κι η ίδια να βάλλεται από παντού.

Πάντα θα κοιτάζει πίσω της θα τ αντισταθμιζε
και…..

Θα κάνε αυτό που ήθελε και νόμιζε σωστό.

Πάντα θα πλήρωνε το τίμημα για την έκφραση της και το πώς το απαιτούσε!.

Μα όλα αυτά ποτέ δεν την πτόησαν..
Αιμορραγουσαν τα φτερά της κάθε φορά που το μαχαίρι έκοβε ολοένα και πιο πολύ τα φτερά της

Μα ήξερε για τα καλά…

Πώς τα δάκρυα της γινόταν μαργαριτάρια και συμμέτοχοι συνένοχοι στων φτερών της το αλαφρωμα!

Ήταν τόσο άδικο να κυνηγάει το δίκιο της!

Γράφει:  Άννα Ζανιδακη