Floating Points: το «Mere Mortals» ξαναγράφει τον μύθο της Πανδώρας με ορχήστρα και ηλεκτρονικά

Ο Floating Points, κατά κόσμον Sam Shepherd, επιστρέφει με το Mere Mortals, ένα άλμπουμ που δεν γεννήθηκε με τη συνηθισμένη λογική ενός ηλεκτρονικού δίσκου. Πρόκειται για την πρώτη ολοκληρωμένη μουσική του για μπαλέτο: μια σύγχρονη επανερμηνεία του μύθου της Πανδώρας, όπου η συμφωνική γραφή συναντά τα συνθεσάιζερ και η αρχαία ιστορία κοιτάζει κατάματα τον σημερινό κόσμο.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου από τη Deutsche Grammophon και περιλαμβάνει 14 μέρη, ηχογραφημένα με τη San Francisco Ballet Orchestra. Το έργο είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά στη σκηνή το 2024, έπειτα από ανάθεση της καλλιτεχνικής διευθύντριας του San Francisco Ballet, Tamara Rojo, με χορογραφία της Aszure Barton. Τώρα η μουσική αποκτά αυτόνομη ζωή στον δίσκο, την ώρα που το μπαλέτο πραγματοποιεί την ευρωπαϊκή του πρεμιέρα στο Edinburgh International Festival.

Floating Points και «Mere Mortals»: η Πανδώρα πέρα από το γνωστό παραμύθι

Η βασική ιδέα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: η Πανδώρα δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως εκείνη που άνοιξε το πιθάρι και απελευθέρωσε τα δεινά στον κόσμο. Ο Shepherd προτιμά να δει πίσω από την παραδοσιακή αφήγηση μια μορφή που συμβολίζει την περιέργεια, την αλλαγή και την ανθρώπινη ανάγκη να αγγίζουμε αυτό που δεν γνωρίζουμε ακόμη.

Αυτή η ματιά περνά και στη μουσική. Το Mere Mortals κινείται ανάμεσα σε ελεγειακά έγχορδα, βαριά χάλκινα, κρουστά και παλλόμενα ηλεκτρονικά στρώματα. Η ορχήστρα δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό φόντο για την ηλεκτρονική παραγωγή ούτε το αντίστροφο. Οι δύο κόσμοι μπλέκονται, σαν να προσπαθούν να απαντήσουν στο ίδιο ερώτημα: πού τελειώνει το ανθρώπινο και πού αρχίζει η μηχανή;

Στα 14 κομμάτια συναντάμε τίτλους όπως Fire, Hope, Rage of the Gods, Pandora’s Creation, Opening of the Jar και το καταληκτικό Nowhere to Land. Η σειρά τους ακολουθεί ουσιαστικά τη δραματουργία του έργου, επιτρέποντας στον ακροατή να παρακολουθήσει την ιστορία ακόμη και χωρίς χορευτές και σκηνικά.

Από το club στη συμφωνική αίθουσα χωρίς να χάνει την ταυτότητά του

Για τον Floating Points αυτή η μετάβαση δεν είναι τόσο παράξενη όσο μπορεί να φαίνεται. Ο Βρετανός παραγωγός έχει εδώ και χρόνια αρνηθεί να χωρέσει σε ένα μόνο μουσικό κουτί. Η ηλεκτρονική μουσική, η κλασική παιδεία, η jazz και η αγάπη του για τον πειραματισμό συνυπάρχουν στη διαδρομή του, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Promises, τη συνεργασία του με τον Pharoah Sanders και τη London Symphony Orchestra.

Στο Mere Mortals, όμως, το στοίχημα είναι διαφορετικό. Η μουσική πρέπει να υπηρετήσει κίνηση, χαρακτήρες και αφήγηση, χωρίς να χάσει την αυτονομία της όταν αποσυνδεθεί από τη σκηνή. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το ενδιαφέρον του νέου άλμπουμ: μπορεί να ακουστεί ως soundtrack μιας παράστασης, αλλά και ως ένας πλήρης δίσκος ηλεκτρονικής και σύγχρονης ορχηστρικής μουσικής.

Η κυκλοφορία έρχεται σε μια ιδιαίτερα γεμάτη περίοδο για τη διεθνή μουσική σκηνή. Στο Svoice είδαμε ήδη μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες κυκλοφορίες των τελευταίων ημερών, όμως το Mere Mortals ξεχωρίζει ακριβώς επειδή δύσκολα μπαίνει στην ίδια κατηγορία με έναν συμβατικό νέο δίσκο.

Ένας παλιός μύθος για πολύ σημερινές αγωνίες

Πίσω από την Πανδώρα υπάρχουν σύγχρονα ερωτήματα για την τεχνολογία, την επιστημονική πρόοδο, την κλιματική κρίση και τις συνέπειες της ανθρώπινης περιέργειας. Το τέλος του έργου είναι χαρακτηριστικό: η Ελπίδα απελευθερώνεται, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν κόσμο όπου δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι υπάρχει τόπος για να προσγειωθεί.

Δεν είναι ένα αισιόδοξο παραμύθι με εύκολη λύση. Είναι περισσότερο μια μουσική υπενθύμιση ότι κάθε άνοιγμα προς το άγνωστο έχει κόστος, αλλά και ότι χωρίς περιέργεια δεν υπάρχει αλλαγή. Και ο Floating Points μεταφράζει αυτή την αντίφαση σε ήχο με έναν τρόπο που μοιάζει ταυτόχρονα αρχαίος και απολύτως σημερινός.

Πηγή: Deutsche Grammophon