Η ψυχή μου

Κάποτε.μ έκρυβα την ψυχή μου που πονούσε γιατί ήθελαν λέει .
Το καλό μου!

Κάποτε…ένιωθα ασφυκτικά και έδινα ευκαιρίες.

Κάποτε κατέστρωσαν σχέδια για το καλό μου.

Μα εγώ ένιωθα ξένη μόνη μα συνάμα Ευγνώμων.

Κάποτε έκρυβαν το δάσος κι αποτελούσε το δέντρο φίλη μου…μοναχική.

Κάποτε υπερτερούσαν τα αισθήματα μα κι αυτά έπλυναν τις ντροπες των λίγων τους.

Έπρεπε να μείνω μονη…

Να βιωσωτο ωραιότερο συναίσθημα.

Τέρμα οι εγκλωβισμού οι χάρες.

Σειρά έχει η ζωντάνια του είναιου καταδικάζοντας τα επιβεβλημένα σχολια κι Ανάσες μου!.

γράφει: Άννα Ζανιδάκη