Άνοιξε

Του είπε και περίμενε να τον δει στην απέναντι οθόνη, μα μάταια αφού αυτός δεν είχε μάτια για άλλη.
Ποιος να τους το λεγε, πως δικό τους άτομο, θα ήταν σε θέση να μπει ανάμεσά τους, ψευδαίσθηση οικτρή και ποταπή, όπως λένε μεταξύ τους, μα πώς να του δώσουν να καταλάβει άραγε το αυτονόητο?
Σκηνές και σκηνικά, που ένιωθαν άβολα θα λεγα, μα για κείνο το άτομο, δεν παρουσιαζόταν ο παραμικρός φραγμός και η ελαχιστότατη ένδειξη αντίληψης θα σας πω εγώ και εσείς πείτε μου, απλά αποδοχής, ενώ έβλεπε πως οι ελπίδες έσβηναν η μια μετά την άλλη.
Φρόντιζε να κάνει αισθητή την παρουσία τους, μα εκείνους δεν τους ακουμπούσε και δεν τους άγγιζε το παραμικρό, αν και τα ψιλο, χοντρο καυγαδάκια τους, λες και έδιναν το κατάλληλο ποσό αντίδρασης σ αυτή τη σχέση που όσοι τη μάθαιναν και τους καμάρωναν και τους ζήλευαν..καλοπροαίρετα για την αμοιβαιότητα και των συναισθημάτων τους, μα και για την αληθινή τους υπόσχεση, που λεπτό το λεπτό αποκτούσε σάρκα και οστά και μαζί πια , πορεύονταν για το ανηφόρι που λέγεται ζωή!
Άνοιξε ήθελε να του πει, μα εκείνος ταγμένος στην αγάπη του και το μοναδικό του έρωτα, πάλευε να εξισορροπήσει τη φιλία με τα έκδηλα διαφορετικά πια όμως συναισθήματα που άρχισαν να φουντώνουν και να ξεχειλίζουν απ τα όρια και τα σύνορά της.
Μέρα με τη μέρα, άρχισε να τους ζορίζει η όλη αυτή κατάσταση και πάντα με ευγένεια και αποτροπή και απομάκρυνση, φρόντιζαν, ειδικά ο ανθρωπός της, να φέρεται καθόλα ομαλά, μα προσποίηση δεν χωρούσε, παρά να δηλώσει την δική του θέση και υπεράσπιση και της σχέσης του μα πάνω απ όλα εκείνης της γυναίκας που στα μάτια της έβλεπε το τέλειο να το προσεγγίζει, καθώς και στα μάτια της έκδηλη η δική του όπως και της ίδιας, ως ένα σημείο τελειότητά της.
Γύρω τους λες και το σύμπαν θέλησε να τους τιμήσει για τα δεινά που χαν οι ίδιο επιλέξει, μα τώρα ο πήχης και των δύο, σήμανε τέλος, κορυφή κι ήταν εκεί για να το γιορτάσουν και να δηλώσουν σ όλους πως κανείς και τίποτα δε θα ταν ικανό να σταθεί ανάμεσά τους και ένα παραπάνω, να γίνει αιτία χωρισμού τους.

Τώρα πια το ήξεραν, είχαν γεννηθεί ο ένας για τον άλλον και η μοίρα τους τη χρωστούσε και την ευτυχία , μα και την ευημερία της ψυχής, του νου και της καρδιάς τους!

γραφει: Αννα Ζανιδακη.