Δέσπω Διαμαντίδου: η Ελληνίδα ηθοποιός που άνοιξε δρόμο από το Εθνικό μέχρι το Μπρόντγουεϊ

Η Δέσπω Διαμαντίδου ήταν από εκείνες τις παρουσίες που δεν χρειάζονταν υπερβολές: έμπαινε στη σκηνή και η ισορροπία άλλαζε.

Με πορεία στο θέατρο, στον κινηματογράφο και με διεθνή διαδρομή, έμεινε στη μνήμη ως μία από τις πιο ουσιαστικές και δυνατές Ελληνίδες ηθοποιούς του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1916 στον Πειραιά, με καταγωγή από τη Ρωσία. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο της ζωής της είναι ότι δεν φοίτησε ποτέ σε ελληνικό σχολείο και ολοκλήρωσε τη μέση εκπαίδευση σε γερμανική σχολή – κάτι που εξηγεί και την άνεσή της αργότερα σε διεθνές περιβάλλον.

Από το Εθνικό Θέατρο και τον Κουν, σε μεγάλους ρόλους

Αφού τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, πρωτοεμφανίστηκε το 1942 στον Χορό της «Μήδειας» του Ευριπίδη. Ο πρώτος μεγάλος ρόλος που την ανέδειξε ήρθε υπό την καθοδήγηση του Κάρολου Κουν, στο έργο «Δεν φταίει το αστέρι μας».

Συνεργάστηκε με σημαντικούς θιάσους της εποχής (Μουσούρη, Ανδρεάδη, Μανωλίδου–Αρώνη, Χορν) και υπήρξε βασικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου σε δύο περιόδους: 1946–1950 και 1954–1963. Ξεχώρισε σε απαιτητικούς ρόλους, από την «Εκάβη», μέχρι τον «Γλάρο» του Τσέχωφ και τις «Εκκλησιάζουσες».

Η διεθνής στροφή και η Αμερική

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε πρώτη φορά το 1947, αλλά η διεθνής της πορεία απογειώθηκε τη δεκαετία του ’60. Το 1967 έφυγε για τις ΗΠΑ, όπου έμεινε έως το 1974, εκφράζοντας την αντίθεσή της στη δικτατορία.

Εκεί έζησε και μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές της καριέρας της: μαζί με τη στενή της φίλη Μελίνα Μερκούρη πρωταγωνίστησαν στο «Ίλια Ντάρλινγκ» (θεατρική διασκευή του «Ποτέ την Κυριακή») στο Μπρόντγουεϊ. Σταθμός θεωρείται και ο ρόλος της στο «Καμπαρέ», όταν αντικατέστησε τη Λότε Λένια.

Από τις ελληνικές ταινίες-σταθμούς στις διακρίσεις

Η Διαμαντίδου συμμετείχε σε πάνω από 40 ελληνικές ταινίες, ανάμεσά τους τίτλοι που έχουν γίνει “κλασικοί”:
«Μανταλένα», «Ποτέ την Κυριακή», «Τα κόκκινα φανάρια», «Η γυνή να φοβείται τον άντρα» και άλλες.

Το 1991 τιμήθηκε με κρατικό βραβείο Β’ γυναικείου ρόλου για την ταινία «Ο Τζώνη Κέλν κυρία μου». Παράλληλα, είχε και σημαντικό μεταφραστικό έργο, ενώ συνεργάστηκε με πολλούς Έλληνες σκηνοθέτες.

Η Δέσπω Διαμαντίδου πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου 2004 – αφήνοντας πίσω της ένα αποτύπωμα που δεν μετριέται μόνο σε ρόλους, αλλά σε ύφος, ήθος και σκηνική αλήθεια.

Πηγή

Sansimera.gr – Βιογραφία: «Δέσπω Διαμαντίδου».