29 Σεπτεμβρίου 1949: Γεννιέται ο Γιώργος Νταλάρας

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1949 γεννήθηκε ο Γιώργος Νταλάρας

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1949 γεννήθηκε στη Νίκαια Αττικής, στην περιοχή του Πειραιά, ο Γιώργος Νταράλας. Το επώνυμο θα το άλλαζε επίσημα σε Νταλάρας στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσής του  όχι ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, αλλά κανονικά, στα χαρτιά.

Η μουσική δεν ήταν επιλογή, ήταν περιβάλλον. Ο πατέρας του, ο Λουκάς Νταράλας, ήταν τραγουδιστής και συνθέτης του ρεμπέτικου. Μουσικοί ήταν και οι θείοι του και ο παππούς του, άνθρωποι του δημοτικού και του λαϊκού τραγουδιού. Οι πρώτες του μνήμες είναι από αυτά τα ακούσματα.

Ήταν όμως και χρόνια δύσκολα. Λόγω της απουσίας του πατέρα του από το σπίτι, δούλευε από τα εφτά του χρόνια, παράλληλα με το σχολείο, μέχρι τα δεκαπέντε. Στα δεκαπέντε, το 1965, έκανε και την πρώτη του δημόσια εμφάνιση ως κιθαρίστας και τραγουδιστής, σε ένα μικρό μαγαζί της Πλάκας.

Οι πρώτες ηχογραφήσεις ήρθαν στα τέλη της δεκαετίας του ’60, σε μια Ελλάδα που ζούσε υπό δικτατορία. Ο ίδιος έχει διηγηθεί ότι, δεκαεπτάχρονος, πηγαίνοντας στο στούντιο για ηχογράφηση, είδε δύο άρματα μάχης σταθμευμένα προς τη μεριά της Στουρνάρη. Η εικόνα του έμεινε.

Από εκεί και πέρα η διαδρομή του ταυτίστηκε με τη συνέχεια του ελληνικού τραγουδιού σε όλες του τις μορφές: ρεμπέτικο, λαϊκό, έντεχνο, δημοτικό, σμυρναίικο. Συνεργάστηκε με σχεδόν όλους τους μεγάλους δημιουργούς  Καλδάρα, Λοΐζο, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Μαρκόπουλο, Μικρούτσικο, Παπαδόπουλο  και με ξένους μουσικούς από τη Μεσόγειο ως τη Νέα Υόρκη.

Το 1987 συνέβη κάτι πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα: έδωσε προσωπική συναυλία σε κατάμεστο Ολυμπιακό Στάδιο, στις 28 Σεπτεμβρίου, την τρίτη της σειράς. Το περιοδικό Rolling Stone σχολίασε τότε ότι η ελληνική μουσική μπαίνει στον χώρο των μεγάλων σταδίων.

Πρωτοπόρησε και αλλού. Όταν άνοιξε τη σκηνή της Ιεράς Οδού, ο χώρος κατασκευάστηκε ως μουσική σκηνή δύο χιλιάδων θέσεων και όχι ως νυχτερινή πίστα — αλλαγή φιλοσοφίας που καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο γίνονταν έκτοτε οι χειμερινές εμφανίσεις στην Ελλάδα.

Τον Οκτώβριο του 2006 ανακηρύχθηκε Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, αναγνώριση μιας πολιτικής και κοινωνικής στάσης που κράτησε σταθερή επί δεκαετίες.

Συμπληρώνοντας πάνω από πενήντα χρόνια στη μουσική, δήλωσε κάποτε κάτι που λέει τα πάντα για το ήθος του: «Τώρα μαθαίνω να τραγουδάω».

Τι άλλο έγινε στις 29 Σεπτεμβρίου