5 Οκτωβρίου 1962: Το «Love Me Do» των Beatles

5 Οκτωβρίου 1962: Το «Love Me Do» βγαίνει στα δισκοπωλεία με τρεις διαφορετικούς ντράμερ

Στις 5 Οκτωβρίου 1962 η Parlophone κυκλοφόρησε στη Βρετανία ένα σινγκλ τεσσάρων νεαρών από το Λίβερπουλ. Στην ετικέτα έγραφε «Love Me Do», με b-side το «P.S. I Love You». Σκαρφάλωσε ως το Νο. 17 των βρετανικών τσαρτ αξιοπρεπώς, χωρίς θόρυβο. Ήταν το πρώτο σινγκλ των Beatles.

Το τραγούδι ήταν παλιό. Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ το είχε γράψει στα τέλη της δεκαετίας του ’50, έφηβος ακόμη, κάνοντας κοπάνα από το σχολείο. Απλό, σχεδόν γυμνό: δύο φωνές, μια φυσαρμόνικα και ένας ρυθμός που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει κανέναν.

Η ιστορία της ηχογράφησής του όμως είναι από τις πιο μπερδεμένες στη δισκογραφία. Υπάρχουν τρεις εκδοχές του «Love Me Do», με τρεις διαφορετικούς ντράμερ.

Η πρώτη ηχογραφήθηκε τον Ιούνιο του 1962, στην ακρόαση του συγκροτήματος για τον παραγωγό Τζορτζ Μάρτιν, με τον Πιτ Μπεστ στα τύμπανα. Τον Αύγουστο ο Μπεστ απολύθηκε και τη θέση του πήρε ο Ρίνγκο Σταρ. Στις 4 Σεπτεμβρίου ξαναμπήκαν στο στούντιο και ηχογράφησαν δεύτερη εκδοχή, με τον Ρίνγκο.

Ο Μάρτιν όμως δεν έμεινε ικανοποιημένος και μια εβδομάδα αργότερα κάλεσε επαγγελματία στουντιακό ντράμερ, τον Άντι Γουάιτ. Ο Ρίνγκο  νεοφερμένος και ήδη παραγκωνισμένος  κατέληξε να παίζει ντέφι. Το σινγκλ που βγήκε στις 5 Οκτωβρίου χρησιμοποίησε την εκδοχή του Ρίνγκο. Η εκδοχή με τον Γουάιτ μπήκε λίγους μήνες αργότερα στο άλμπουμ «Please Please Me».

Υπάρχει και μια ακόμη λεπτομέρεια που λέει πολλά για το πώς δουλεύει η τύχη. Ο Μάρτιν ζήτησε από τον Τζον Λένον να παίξει φυσαρμόνικα στο ιντρο. Επειδή όμως ο Λένον είχε τη φυσαρμόνικα στο στόμα, δεν μπορούσε να τραγουδήσει τη φράση «love me do» στο ρεφρέν  οπότε την ανέλαβε ο ΜακΚάρτνεϊ. Έχει πει ότι ήταν τόσο αγχωμένος που η φωνή του τρέμει στην ηχογράφηση. Ακούγεται ακόμα.

Το «Love Me Do» δεν ήταν επιτυχία που ανέτρεψε τα πάντα. Αυτό θα γινόταν λίγους μήνες αργότερα με το «Please Please Me». Αλλά ήταν η πόρτα: το πρώτο κομμάτι βινυλίου με το όνομα Beatles πάνω του, η πρώτη φορά που η φωνή τους βγήκε από ραδιόφωνα που δεν ανήκαν σε φίλους τους. Στην Αμερική θα έφτανε στο Νο. 1 δύο χρόνια αργότερα, το 1964, όταν πια τίποτα δεν τους σταματούσε.

Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά, το τραγούδι ακούγεται σχεδόν αφοπλιστικά απλό. Ακριβώς εκεί είναι και η αξία του: δείχνει από πού ξεκίνησαν.

Τι άλλο έγινε στις 5 Οκτωβρίου