Μιρέλα Πάχου και Αδάμ Τσαρούχης: τα ντουέτα του ελληνικού σινεμά ξαναζωντανεύουν

Η Μιρέλα Πάχου και ο Αδάμ Τσαρούχης συναντιούνται απόψε, Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου, στο Θέατρο Λαμπέτη – Ταράτσα, Λεωφόρος Αλεξάνδρας 106, Αμπελόκηποι για μια παράσταση που επιστρέφει σε ένα από τα πιο αγαπημένα κεφάλαια της ελληνικής μουσικής: τα ντουέτα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Δεν πρόκειται απλώς για μια βραδιά αναμνήσεων, αλλά για μια προσπάθεια να ξανακουστούν τραγούδια που γεννήθηκαν για τη μεγάλη οθόνη ως ζωντανό, σημερινό ρεπερτόριο.

Η Πάχου και ο Τσαρούχης μοιράζονται τη σκηνή με μια ομάδα μουσικών και ανατρέχουν σε τραγούδια που σφράγισαν κινηματογραφικές ιστορίες, ζευγάρια και σκηνές που πέρασαν στη συλλογική μνήμη.

Μιρέλα Πάχου και Αδάμ Τσαρούχης: όταν το τραγούδι ήταν μέρος της ταινίας

Στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο το τραγούδι δεν λειτουργούσε πάντα ως απλό διάλειμμα από την πλοκή. Συχνά ήταν η ίδια η πλοκή σε συμπυκνωμένη μορφή. Ένα ντουέτο μπορούσε μέσα σε τρία λεπτά να πει όσα οι χαρακτήρες δυσκολεύονταν να εκφράσουν με διάλογο: φλερτ, σύγκρουση, συμφιλίωση, υπόσχεση ή αποχαιρετισμό.

Γι’ αυτό και τόσα κινηματογραφικά τραγούδια επέζησαν των ταινιών στις οποίες πρωτοακούστηκαν. Οι εικόνες μπορεί να ανήκουν σε μια συγκεκριμένη δεκαετία, όμως οι μελωδίες συνέχισαν να παίζονται στο ραδιόφωνο, σε παρέες, σε συναυλίες και σε νεότερες διασκευές. Η σημερινή παράσταση πατά ακριβώς πάνω σε αυτή την αντοχή.

Δύο διαφορετικές φωνές στο ίδιο κινηματογραφικό κάδρο

Η επιλογή της Μιρέλας Πάχου και του Αδάμ Τσαρούχη δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα ισορροπία. Η Πάχου έχει έντονη σχέση με τη σύγχρονη ελληνική τραγουδοποιία και μια σκηνική ενέργεια που αποφεύγει τη στατικότητα. Ο Τσαρούχης, από την άλλη, έχει καλλιεργήσει έναν ήχο με αναφορές στην jazz, στην pop και στο crooner ύφος, κάτι που του επιτρέπει να προσεγγίζει παλιότερο υλικό χωρίς να χρειάζεται να αντιγράψει τις αρχικές εκτελέσεις.

Αυτό είναι κρίσιμο σε ένα πρόγραμμα με τόσο αναγνωρίσιμα τραγούδια. Όταν το κοινό γνωρίζει ήδη κάθε μελωδική στροφή, η πιστή αναπαραγωγή έχει μικρό ενδιαφέρον. Η νέα ερμηνεία πρέπει να κρατήσει την ουσία και ταυτόχρονα να δικαιολογήσει γιατί το τραγούδι ακούγεται ξανά σήμερα.

Ο ελληνικός κινηματογράφος ως μουσικό αρχείο

Το ελληνικό σινεμά των δεκαετιών του ’50, του ’60 και του ’70 λειτούργησε, ίσως χωρίς να το σχεδιάζει, σαν τεράστιο μουσικό αρχείο. Συνθέτες, στιχουργοί, τραγουδιστές και ηθοποιοί δημιούργησαν ένα σώμα τραγουδιών που εξακολουθεί να αναγνωρίζεται από ανθρώπους που γεννήθηκαν πολύ αργότερα από τις ίδιες τις ταινίες.

Αυτή η διαγενεακή συνέχεια είναι που κάνει τέτοιες παραστάσεις περισσότερο από ρετρό ψυχαγωγία. Το Svoice έχει ασχοληθεί πολλές φορές με τη σχέση κινηματογράφου και μουσικής, ενώ πρόσφατα εξετάσαμε και τη δύναμη που έχει ένα τραγούδι να κουβαλά εποχές και προσωπικές μνήμες. Τα κινηματογραφικά ντουέτα είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό ελληνικό παράδειγμα αυτής της λειτουργίας.

Στο Θέατρο Λαμπέτη, μακριά από την οθόνη όπου γεννήθηκαν, τα τραγούδια καλούνται απόψε να σταθούν μόνα τους. Κι αν κάτι έχει αποδείξει το συγκεκριμένο ρεπερτόριο, είναι ότι μπορεί να το κάνει. Η ταινία τελειώνει, οι τίτλοι πέφτουν, αλλά μερικές μελωδίες αρνούνται πεισματικά να φύγουν από την αίθουσα.