Αλέκος Αλεξανδράκης 1928-2005 ηθοποιός ζεν πρεμιέ
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης (27 Νοεμβρίου 1928 – 8 Νοεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη ενώ από νωρίς καθιερώθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ. Με τη νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961) βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Πρώιμα χρόνια
Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης φοίτησε στο σχολείο Μπερζάν και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Το αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού. Επιθυμούσε παράλληλα να σπουδάσει κινηματογραφική σκηνοθεσία στις ΗΠΑ. Μία παράσταση του Καρόλου Κουν με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη του άλλαξε τη ζωή. Παράλληλα, ο φίλος του και ηθοποιός Νίκος Καζής, σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον παρακινεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή. Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό θέατρο και πέρασε πρώτος.
Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλεξανδράκη, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του. Εκείνη την εποχή, η Κατερίνα Ανδρεάδη έψαχνε για έναν ζεν πρεμιέ για το έργο Φθινοπωρινή Παλίρροια. Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της, μαζί με την Άννα Συνοδινού, και πήρε τον ρόλο.
Καριέρα
Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θέατρο στις 9 Ιουλίου του 1949 και άφησε καλές εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό, με τον Αιμίλιο Χουρμούζιο να γράφει στην Καθημερινή: “Επιτέλους ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο”. Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποιμένα Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο. Την ίδια κιόλας χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία Δύο κόσμοι, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής.
Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και είχε για τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα και ταινίες, όπως ο Θρίαμβος (1960) με τον Αριστείδη Καρύδη-Φουκς και η νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της αρχικά απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής, για να κυκλοφορήσει μετά από καιρό μια λογοκριμένη έκδοση της ταινίας. Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού, τη Μαίρη Χρονοπούλου και τη Ζωή Λάσκαρη.
Στο θέατρο υποδύθηκε σημαντικούς ρόλους σε παραστάσεις, μεταξύ των οποίων είναι οι: Παράξενο Ιντερμέτζο, Ταξίδι της Μέρας Μέσα στην Νύχτα, Ήταν Όλοι Τους Παιδιά Μου, Μαντάμα Μπατερφλάι, Η Γυναίκα με τα Μαύρα, Τέσσερα Δωμάτια με Κήπο, Έγκλημα και Τιμωρία, Τα Μεγάλα Χρόνια και Ο Γλάρος. Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση τον Θείο Βάνια και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο, απ’ όπου είχε ξεκινήσει.
Προσωπική ζωή
Είχε δεσμό για περίπου έξι μήνες με την Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα Ανδρεάδη σε μία περιοδεία.
Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του σύζυγο, Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα. Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι ο δεύτερος με την Γαλλίδα Κλοντ Σαμπαντού. Το 1956 παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη. Μαζί ανέβασαν το Πικ-νικ στο θέατρο Γκλόρια της Πλατείας Αμερικής, ενώ συμμετείχαν από κοινού σε πορείες ειρήνης και δημοκρατικά συλλαλητήρια. Ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν. Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την Ελβετή Βερένα Γκάουερ, με την οποία απέκτησε μία κόρη και έναν γιο. Στα πέντε χρόνια που κράτησε ο γάμος τους απέκτησαν δύο παιδιά. Από το 1969 είχε δεσμό με τη Νόνικα Γαληνέα, με την οποία χώρισε το 1990, μετά από 21 χρόνια σχέσης.
Πολιτική δράση
Ο Αλεξανδράκης ήταν μαχητικός αριστερός και πολλές φορές οι προοδευτικές απόψεις του είχαν προκαλέσει διαμάχες στους κύκλους της τέχνης και της κοινής γνώμης, όπως όταν είχε στηρίξει τον Μανώλη Γλέζο τη δεκαετία του 1960. Σε διάφορες συνεντεύξεις του έχει σχολιάσει την πολιτική, την αριστερά, τη δεξιά, αλλά και την ΕΠΟΝ.
Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου. Το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη. Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005 έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.
Φιλμογραφία
Κινηματογραφικές ταινίες
| Χρονολογία | Τίτλος Ταινίας / Τηλεοπτικής Σειράς |
|---|---|
| 1949 | Δυο κόσμοι |
| 1951 | Μια νύχτα στον παράδεισο |
| 1951 | Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν |
| 1952 | Ο βαφτιστικός |
| 1952 | Η Αγνή του λιμανιού |
| 1953 | Εύα |
| 1953 | Οι ουρανοί είναι δικοί μας |
| 1954 | Η άγνωστος |
| 1955 | Στέλλα |
| 1955 | Το οργανάκι |
| 1955 | Κόκκινα τριαντάφυλλα |
| 1955 | Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο |
| 1956 | Κατρακύλισμα |
| 1956 | Η θυσία της μάνας |
| 1957 | Το κορίτσι με τα παραμύθια |
| 1957 | Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς |
| 1959 | Το αγοροκόριτσο |
| 1959 | Το νησί των γενναίων |
| 1960 | Ο θρίαμβος |
| 1960 | Το κλωτσοσκούφι |
| 1960 | Ραντεβού στην Κέρκυρα |
| 1960 | Έγκλημα στα παρασκήνια |
| 1960 | Είμαι αθώος – Υπόθεση Ντρέυφους |
| 1961 | Συνοικία το όνειρο |
| 1961 | Μάνα μου τον αγάπησα |
| 1962 | Χωρίς ταυτότητα |
| 1963 | Ίλιγγος |
| 1963 | Η ψεύτρα |
| 1963 | Ένα κορίτσι για δύο |
| 1964 | Το δόλωμα |
| 1964 | Η σωφερίνα |
| 1964 | Δεσποινίς Διευθυντής |
| 1965 | Οι εχθροί |
| 1965 | Επιστροφή |
| 1965 | Ο μετανάστης |
| 1965 | Μια τρελή… τρελή οικογένεια |
| 1966 | Η αρτίστα |
| 1966 | Σύντομο διάλειμμα |
| 1966 | Οι κυρίες της αυλής |
| 1966 | Δάκρυα για την Ηλέκτρα |
| 1967 | Αυτή που δεν λύγισε |
| 1968 | Οικογένεια Χωραφά |
| 1968 | Συννεφιασμένοι ορίζοντες |
| 1968 | Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη |
| 1969 | Ξύπνα, Βασίλη |
| 1969 | Το νυφοπάζαρο |
| 1969 | Η δίκη ενός αθώου |
| 1969 | Στον ίλιγγο της ζωής |
| 1969 | Τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι |
| 1970 | Όμορφες μέρες |
| 1970 | Δεν υπάρχουν λιποτάκτες |
| 1970 | Ο τελευταίος αιχμάλωτος |
| 1971 | Ο αήττητος |
| 1971 | Παπαφλέσσας |
| 1971 | Αγάπησα έναν αλήτη |
| 1971 | Για μια χούφτα τουρίστριες |
| 1972 | Η κόμησσα της Κέρκυρας |
| 1972 | Ιπποκράτης και δημοκρατία |
| 1973 | Η Μαρία της σιωπής |
| 1980 | Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο |
| 1986 | Παράξενη συνάντηση |
| 1987 | Αντίστροφη πορεία |
| 1987 | Τα παιδιά της χελιδόνας |
| 1989 | Η εκδίκηση του πατέρα |
| 1990 | Ο χαρτοπαίχτης |
| 1994 | Παραμονή Πρωτοχρονιάς |
| 2000 | Το φως που σβήνει |
| 2001 | Μια μέρα τη νύχτα |
| 1972 | Ο παράξενος ταξιδιώτης (ΕΙΡΤ) |
| 1973 | Χωρίς ανάσα (ΕΙΡΤ) |
| 1978 | Γιούγκερμαν (ΥΕΝΕΔ) |
| 1979 | Οι μυστικοί αρραβώνες (ΥΕΝΕΔ) |
| 1981 | Ξενοδοχείο (ΥΕΝΕΔ) |
| 1990 | Ο χαρτοπαίχτης (ΕΤ1) |
| 1990 | Ξενοδοχείο Αμόρε (MEGA) |
| 1991 | Ο φόβος (ΕΤ2) |
| 1992 | Ανατομία ενός εγκλήματος |
| 1992 | Αδιέξοδο |
| 1992 | Ο κυνηγός |
| 1992 | Ο γόρδιος δεσμός (ΑΝΤ1) |
| 1993 | Πάθος (ΕΤ1) |
| 1994 | Δικηγόροι της Αθήνας (STAR) |
| 1994 | Παντρεμένοι ανύπαντροι (MEGA) |
| 1995 | Η φυλή των ανθρώπων (ΕΤ1) |
| 1998 | Η αίθουσα του θρόνου (MEGA) |
| 1999 | Ταξίμ (ΕΤ1) |
| 2000 | Ο επισκέπτης (ALPHA) |
| 2000 | Να με προσέχεις (MEGA) |
Βιντεοταινίες
1987 Αντίστροφη πορεία
Σκηνοθεσία
1960 Ο θρίαμβος
1961 Συνοικία το όνειρο.
Σχετικά Άρθρα
