10 Οκτωβρίου 1813: Γεννιέται ο Τζουζέπε Βέρντι

10 Οκτωβρίου 1813: Γεννιέται ο Τζουζέπε Βέρντι – ο άνθρωπος που τον απέρριψε το ωδείο που σήμερα φέρει το όνομά του

Στις 10 Οκτωβρίου 1813 γεννήθηκε στο Λε Ρονκόλε, ένα χωριό κοντά στο Μπουσέτο του Δουκάτου της Πάρμας, ο Τζουζέπε Βέρντι. Ο πατέρας του κρατούσε πανδοχείο και μικρό παντοπωλείο. Τίποτα στην αφετηρία δεν προμήνυε ότι θα γινόταν η φωνή ολόκληρης χώρας.

Την πρώτη του ευκαιρία τού την έδωσε ένας έμπορος του Μπουσέτο, ο Αντόνιο Μπαρέτσι, που αναγνώρισε το ταλέντο του, τον στήριξε οικονομικά και αργότερα έγινε και πεθερός του. Με τα χρήματά του ο νεαρός Βέρντι πήγε στο Μιλάνο να δώσει εξετάσεις για το ωδείο. Τον απέρριψαν. Τον βρήκαν μεγάλο σε ηλικία και ανεπαρκή στο πιάνο. Το ίδιο ίδρυμα φέρει σήμερα το όνομά του.

Ακολούθησαν τα χρόνια που κόντεψαν να τον σταματήσουν για πάντα. Μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια έχασε και τα δύο του παιδιά και τη σύζυγό του Μαργκερίτα. Την ίδια περίοδο είχε αναλάβει να γράψει μια κωμική όπερα, που απέτυχε παταγωδώς. Αποφάσισε να εγκαταλείψει τη σύνθεση.

Ο διευθυντής της Σκάλας επέμεινε και του έβαλε στα χέρια ένα λιμπρέτο. Από εκεί προέκυψε το 1842 ο «Ναμπούκο»  και μαζί του το χορικό των Εβραίων σκλάβων που τραγουδούν για τη χαμένη πατρίδα. Σε μια Ιταλία κατακερματισμένη και υπό ξένη κυριαρχία, το κοινό άκουσε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Το όνομα Verdi έγινε σύνθημα στους τοίχους, ως ακρωνύμιο για τον Βιτόριο Εμανουέλε ως βασιλιά της Ιταλίας  ιστορία που οι ιστορικοί σήμερα αμφισβητούν, αλλά που δείχνει πόσο ταυτίστηκε ο συνθέτης με το κίνημα της ενοποίησης.

Στη δεκαετία του 1850 ήρθαν τρία έργα μέσα σε τρία χρόνια που κρατούν ακόμη τα θέατρα ανοιχτά: ο «Ριγολέτος», ο «Τροβατόρε» και η «Τραβιάτα»  ρόλοι που έναν αιώνα αργότερα θα ξαναδιάβαζε από την αρχή η Μαρία Κάλλας. Ακολούθησε η «Αΐντα», γραμμένη κατά παραγγελία για το Κάιρο. Και πολύ αργότερα, περασμένα τα εβδομήντα, ο «Οθέλλος» και ο «Φάλσταφ» δύο έργα που έγραψε όταν όλοι θεωρούσαν ότι είχε πει ό,τι είχε να πει.

Στα τελευταία του χρόνια χρηματοδότησε στο Μιλάνο έναν οίκο φιλοξενίας για ηλικιωμένους μουσικούς που είχαν μείνει χωρίς πόρους. Έλεγε ότι αυτό, και όχι οι όπερές του, ήταν το ωραιότερο έργο της ζωής του. Λειτουργεί μέχρι σήμερα.

Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1901 στο Μιλάνο. Στη μεταφορά της σορού του, λίγες εβδομάδες αργότερα, συγκεντρώθηκαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους και τραγούδησαν αυθόρμητα το χορικό του «Ναμπούκο», με τον Τοσκανίνι να διευθύνει. Ήταν η μεγαλύτερη δημόσια συγκέντρωση στην ιστορία της σύγχρονης Ιταλίας.

Διακόσια δεκατρία χρόνια μετά τη γέννησή του, ο Βέρντι παραμένει ο συνθέτης που παίζεται περισσότερο από κάθε άλλον στις λυρικές σκηνές του κόσμου.

Τι άλλο έγινε στις 10 Οκτωβρίου